inanmıyorum olum hiçbirinize
ne sandınız ki ?
herbirinize ayrı ayrı kendime güvendiğim kadar güvendiğimi mi ?
hayatımın hangi evresinde olursam olayim her seferinde samimiyetle yaklaştığınızı düşündüğümü mü ?
peki ya üzüldüğümü gösterdiğim o nadir zamanlarda gerçekten benimle birlikte üzüldüğünüzü mü ?
benimle ağlıyor gibi yapmak için tükürüğünüzle göz pınarlarınızı nasıl doldurduğunuzu görmediğimi mi ?
ya benimle güldüğünüzde gözleriniz ardına düşen o gölgeyi hissedemediğimi mi ?
kaçın kurası ettiniz lan beni.
ha kötü mü oldu ? yok. iyi oldu.. ayırt yetim oldu sayenizde. inkar edemem size çok şey borçluyum.
tabi şimdi herkeslerin günahını almıyorum.
bir kesenin içine doldurduklarım belli. çarpıp duruyorlar zaten birbirlerine..
güzel değil ama beğenilen bir insan olmanın zorluğunu hep yaşattınız bana sağolun varolun.
halbuki hiç aklınıza getirmediğiniz mühim bir mevzu vardı.
tutumlarimin size iyilikten başka birşey getiremeyeceği..
üstelik sen o siz değil de sadece kendim için çabaladığım, dolayısıyla tek sorunumun da kendim olduğu..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder